استیون سیگل
مجسمههای استیون سیگل
نوشته پاتریشیا فیلیپس 2003 ترجمه: سارا روحی صفت
واضحترین و همچنین نامفهومترین کار در دنیا، راه رفتن است. قدم زدن و پرسه زدن در مذهب، فلسفه، طبیعت، آناتومی، اجتماع و... قدم زدن به خودی خود یک ریتم ناخودآگاه بدن است، تا نفس کشیدنهای سنگین و شنیدن ضربان قلب. و این، هماهنگی ظریف بین بودن و انجام دادن را برقرار میکند. این زحمت فیزیکی چیزی را بوجود نخواهد آورد مگر فکر کردن، تجربه و رسیدن. راه رفتن برای استیون سیگل اهمیت دارد. موفقیتی ناشی از قدمهای کوچک – پایی در مقابل پایی دیگر – حرکتی آرام و عمیق که حس خواهد شد و همچنین تجربهای از زمان و فضا را در بردارد.
با روشهای مختلفی میتوان آثار سیگل را از زاویه موردنظرش بررسی کرد. راه رفتن بیشک تشبیهی قوی خواهد بود. کارها هرگز صراحتاً به راه رفتن اشاره نمیکنند. اما تلنگرهایی از تأثیر فیزیکی و روانی این فعالیت، بوجود میآید. حرکتهای کوچک متوالی که هر کدام شبیه به حرکت قبلی است، تأثیر قابل توجه بزرگی را به جای میگذارند. مانند هزاران قدم مثل هم، که ناگهان یک راهپیمایی طولانی را با تمام حسها و تجربههایش به دنبال دارد. این زحمت تکراری، آثار او را میسازد. تودهای از تکههای موادی حقیر، به فرمی ساده اما بینظیر تبدیل میشوند. قدم زدن این را میگوید: مقدصدی وجود دارد. اما راه رفتن همیشه دارای مفهومی نیست. بیشتر ما ممکن است در جایی قدم زده باشیم که به تنهایی مفهومی ندارد. بلکه هر قدر، فشار و خستگی مکرر بدون مسافت و مقصد را به ما تحمیل کرده باشد. همین روشهای مختلف راه رفتن ما را به درون پروسهی آثار سیگل هدایت میکند. کارهای او انبوهی از عناصر کوچک از یک متریال است، که به صورت لایهلایه و فشرده تبدیل به فرمهایی با اشکال ساختگی دورانی یا رگهای عظیم شدهاند.
|