هنری ماتیس
هنری ماتیس (Henri Matisse) پیکرهساز خود آموخته
تالیف و تدوین: قدرتاله عاقلی
«ماتیس» در سال 1913 اعلام کرد:
«خواهش میکنم به آمریکائیها بگوئید که من یک همسر و یک پدر نمونه هستم، با خانهای راحت و چمن زیبا، درست مانند هر مرد دیگر.» او چنین میگفت تا بینندگان و منتقدینی را که با خشم و بیحرمتی بر کارهایش مینگریستند به جای خود بنشاند. این گروه از منتقدین در آن سال برای نخستین بار، در نمایشگاه Armony در نیویورک با کارهای ماتیس روبرو شده بودند. ماتیس به وسیلهی آنچه که یک خبرنگار پس از دیدن کارهایش در روزنامهای نوشته بود، تحریک شده بود؛ ولی پاسخ او حقیقتی مسلم را دربارهی نخستین نقاش عصر ما روشن میسازد. او بیش از هر هنرمند معاصر دیگر، در اظهار عقاید مخالف با عقاید عموم اغراق میکرد. او بیشتر عمر خانه نشین بود و با آنکه برچسب «فوو» بر او خورده بود، یکی از ملایمترین مردها بود. او نخستین چهرهای است که در هنر قرن بیستم سبک جدیدی بنیان نهاد و نیز آخرین کسی بود – به جز رقبایش پیکاسو و براک – که بر هنرمندان جوانتر بطور جدی تأثیر گذاشت.
موزة هنر جدید نیویورک مجموعهی کامل مجسمههای برنزی او را به نمایش گذاشته بود. 69 مجسمة برنزی، اکثراً زن و تقریباً تماماً کوچک و در حالتی که نه تنها چشمها را بسوی ریزهکاریهای هر عضله -که بوسیلة انگشتان ماتیس شکل گرفته- میکشاند، بلکه بیننده را به چرخ زدن در اطراف پیچ و خمها وا میدارد. اینها آفریدههای مردیست که موفقیت کامل خود را در نقاشی به کنار گذارد، هنرمندی که بیش از هر کس به هنر مسطح و تصاویر دوبعدی وابسته بود. او قلممو را به کنار گذاشت و گل مجسمهسازی را جانشین آن ساخت. ماتیس یک مجسمهساز نیست، بلکه کسی است که دنیای خیالی آتلیههای قرمز و زنان رنگارنگ را با دنیائی کاملاً مرسوم معاوضه کرد. او این دنیا را در طول زندگی خود بنا کرد؛ با مخالفتهائی از جانب «رودن» آغاز کرد و در میان پرحاصلترین سالهای زندگیش به عنوان یک نقاش، مجسمهسازی را ادامه داد و در سال 1930 متوقف شد.
|