خولیو گنزالس
خولیو گنزالس Julio Gonzales
تالیف و تدوین: قدرت الله عاقلی
مجسمههای گنزالس تفاوت بسیاری با آثار خلق شده در دهه 1930 دارد؛ او مرد عصر خویش بود. آنچه به وضوح کار او را از سایر آثار هم عصر خود جدا میکند، شیوه رفتار فنی او با فلز و رویکرد او به انتزاع است.
گنزالس از آغاز زندگیاش تحت سلطهی برادر بزرگتر خود خوان بود. پس از مرگ خوان (1908)، او در حلقهی شخصیتهای هنری بسیار و جنبشهای متعدد نوین محصور شد. او معاصر کنستانتین برانکوزی، ریموند دوشامپ، ویلون، آمادئو مودیلیانی، ولادیمیر تاتلین، الکساندر آرکیپنکو، ژان (هانس) آرپ و بسیاری هنرمندان دیگر بود. برانکوزی، در سال 1904 گنزالس را ملاقات کرد و بعد از آن در سال 1907 استفاده از عناصر بنیادین مجسمههای قبلی خود را آغاز کرد. هم زمان مودیلیانی نیز پرورش فرمهای خاص خود را به سال 1909 آغاز کرد. نائوم گابو و آنتوان پوزلز هم بیانیهی واقع گرایانهای را در سال 1920 در مسکو به چاپ رساندند، و لازلو موهولی ناگی و کمنی فراخوان سیستم متحرک ساختاری نیروها را در 1922 به چاپ رساندند. این دوران برای گنزالس، دوران بررسی جنبشهای مختلف افراد و توفیق یافتن برق آسای ابداعات جدید در آن دهه بود. حساسیت فوق العاده در اندوختههایش و عدم اعتماد به نفس، فقط بخشی از شخصیت وی را نشان میدهد.
گنزالس پیش از آن با برادرش خوان، کار بر روی جواهرات را آغاز کرده بود و در سال 1892 موفق به کسب مدال برنز از نمایشگاه بین المللی صنایع دستی در شیکاگو و نیز مدال طلایی در نمایشگاه بارسلونا شد. نمایشگاه انفرادی وی در سال 1922 در گالری پولونسکی Povlovsky در پاریس، فرصتی است برای بررسی و تنوع فنونی که گنزالس در نقاشیها، آبرنگها، طراحیها، مجسمهها و جواهراتش به کار میبرد و در اشیاء مختلفی که با فلزاتی از قبیل طلا و نقره ساخته بود این تنوع به خوبی آشکار است.
|